Ulica Krupówki, dziś symbol Zakopanego i jego turystyczna wizytówka, swoje początki ma w skromnej, wiejskiej drodze. W XIX wieku, gdy Zakopane dopiero stawało się miejscowością letniskową, Krupówki były grząskim traktem łączącym przysiółki i pastwiska. Określenie „Krupówki” prawdopodobnie wywodzi się od góralskiego nazwiska Krupówka lub od „krup” – starych, wydeptanych ścieżek.
Przełom nastąpił wraz z rozwojem turystyki i modą na klimatoterapię w Tatrach. Pod koniec XIX wieku zaczęto karczować lasy pod budowę willi i pensjonatów. W 1899 roku ulica została wybrukowana, a wzdłuż niej stanęły pierwsze murowane domy. Powstawały tam wille w stylu zakopiańskim projektowane przez Stanisława Witkiewicza (np. willa „Oksza”), które nadały Krupówkom niepowtarzalny, regionalny charakter. W latach 20. i 30. XX wieku pojawiły się pierwsze sklepy, restauracje, a nawet kino „Morskie Oko”. Krupówki stały się centrum życia społecznego – spacerowali tu turyści, artyści i miejscowi górale w tradycyjnych strojach.
W tym okresie ulica miała jeszcze urozmaiconą szerokość, a zabudowa była dość chaotyczna. Niemniej to właśnie wtedy wykształciła się jej główna funkcja – reprezentacyjnej promenady i miejsca spotkań.
Po II wojnie światowej Krupówki, podobnie jak całe Zakopane, podupadły. W czasach socjalizmu ulica zachowała swój turystyczny charakter, ale infrastruktura pozostawiała wiele do życzenia. Zniszczone wojną domy zastąpiono często szarymi, funkcjonalnymi blokami, a na chodnikach brakowało ławek i oświetlenia. Ulica służyła zarówno ruchowi pieszymu, jak i samochodowemu – wąskie jezdnie, po których jeździły autobusy i ciężarówki, sprawiały, że spacerowanie było mniej przyjemne.
Prawdziwa rewolucja nastąpiła w latach 70. XX wieku. W związku z budową nowej trasy wylotowej w kierunku Kuźnic (ulica Karola Szymanowskiego) i spodziewanym wzrostem ruchu turystycznego podjęto decyzję o przekształceniu Krupówek w deptak. Projekt zakładał wyłączenie ulicy z ruchu kołowego, poszerzenie chodników, nową nawierzchnię z płyt chodnikowych oraz modernizację instalacji podziemnych. Pierwszy etap prac zakończono w 1980 roku – zlikwidowano asfalt, a na całej długości od skrzyżowania z ulicą Jagiełły do rondy przy skoczni narciarskiej (obecnie pod Wielką Krokwią) pojawiły się granitowe płyty.
Choć deptak był udany, w latach 80. brakowało funduszy na utrzymanie. Pojawiły się metalowe budki handlowe, a estetyka ulicy mocno ucierpiała. Mimo to Krupówki pozostały głównym szlakiem spacerowym dla przyjezdnych i miejscem, gdzie koncentrowało się życie kulturalne (festiwale, występy kapel góralskich).
Transformacja ustrojowa przyniosła nowy rozdział w historii ulicy. W latach 90. i na początku XXI wieku Krupówki przeszły gruntowną modernizację. Wymieniono nawierzchnię na kostkę granitową, ustawiono stylowe latarnie, ławki i kosze na śmieci – wszystko utrzymane w góralskim klimacie. Powstały też ozdobne fontanny (m.in. przy wylocie na ulicę Kościuszki), a w sezonie letnim pojawiły się kwietniki i mała architektura.
Dziś Krupówki to pełnowymiarowy deptak o długości około 1 kilometra, odgrodzony od ruchu samochodowego za pomocą słupków i progów zwalniających.
Mimo wszystko Krupówki pozostają najważniejszą arterią Zakopanego – miejscem, które każdy odwiedzający miasto musi zobaczyć. Ich ewolucja od wiejskiej drogi, przez socjalistyczny deptak, po współczesną atrakcję turystyczną, jest odzwierciedleniem przemian całego Podhala. Dziś spacerując po granitowej kostce, warto pamiętać o góralskich korzeniach tego niezwykłego traktu.